Arme vrouwen

Laatst was er op de radio een discussie over een campagne in Frankrijk die seksisme wil bestrijden.  Er werd ook verwezen naar een youtube filmpje dat een wandeling van 10 uur in New York van een jonge vrouw in 2 minuten samenvat.  De vrouw is absoluut niet uitdagend gekleed maar wordt toch continu aangesproken en nageroepen. Zijn dat dan allemaal slecht opgevoede mannen vraag ik mij af of is het vooral een vorm van zich manifesteren, of erger nog, denken ze dat ze vrouwen daar plezier mee doen ?  Als je er goed over nadenkt, schetsen de media toch vaak een nogal eenzijdig beeld van 'de vrouw'.  Vrouwen hechten veel belang aan hun uiterlijk, zijn emotioneler en niet technisch aangelegd. Mijn uiterlijk, ja, ik geef toe dat ik er graag verzorgd uitzie. Ik let op m'n gewicht maar dat is niet enkel voor het uitzicht maar ook om gezondheidsredenen. Daarom ben ik 18 jaar geleden ook ook definitief gestopt met roken.  Plastische chirurgie is iets wat ik echt niet zou overwegen.  Je wordt als vrouw wel voortdurend op je uiterlijk beoordeeld, helaas ook vaak door andere vrouwen.  Emotioneler of niet technisch onderlegd : niet echt op mij van toepassing denk ik en je hebt net zo goed emotionele en onhandige mannen als vrouwen.  Vaak vind ik ook dat vrouwen zelf hun evenwaardige status ondergraven.  Sommige vrouwen, en helaas niet alleen in de media maar ook op de werkvloer, maken gebruik van hun uiterlijk om vooruit te komen.  Sommigen gedragen zich als het spreekwoordelijke 'domme blondje' om mannen te charmeren.  Hoe kan je dan als vrouw nog verwachten ernstig genomen te worden ?  Niet dus ! Het is helaas zo dat die vrouwen het ook verbrodden voor diegenen onder ons die naar gelijkwaardigheid tussen de seksen streven. 

Naar aanleiding van de vrouwendag werd vandaag in de media geponeerd dat vrouwen meer dan mannen zullen getroffen worden door een aantal maatregelen van de nieuwe regering.  Zo zou 80 % van de eenoudergezinnen bestaan uit een vrouw en kinderen. Dan denk ik : daar gaan we weer.  Hoe komt dat ? Hebben die kinderen dan geen vader ? Toch wel, maar na een echtscheiding wonen de kinderen vaak officieel meestal bij de moeder, ook bij co-ouderschap.  Wil dat zeggen dat de vaders er financieel beter vanaf komen ?  Dat kan in sommige gevallen zo zijn, maar lang niet altijd.  Zo maak je van 'de vrouw' weer een slachtoffer, iets waar ik als geëmancipeerde vrouw niet mee kan lachen.  Maak vrouwen weerbaarder, zorg dat ze niet afhankelijk zijn van het loon van een partner denk ik dan.  

Het wordt helaas nog altijd als 'normaal'  beschouwd dat vrouwen meer dan mannen instaan voor de zorg in het gezin.  Maar geven vrouwen die naar eigen zeggen 'noodgedwongen' deeltijds werken om voor de kinderen te zorgen niet zelf een verkeerd signaal ?  Een gezin waar beide partners evenveel huiselijke taken op zich nemen en ook beiden instaan voor het gezinsinkomen is toch een veel betere optie.  Als één van beide partners er dan echt zelf voor kiest om deeltijds te werken en een stuk inkomen in te leveren, moet hij/zij daar de (financiële) gevolgen bijnemen.  Het zou ook niet netjes zijn om vrouwen of mannen die lange tijd niet of deeltijds gewerkt hebben evenveel pensioen te geven als diegenen die er een voltijdse loopbaan hebben opzitten.  Tweeverdieners dragen trouwens ook de consequenties van hun keuze, financieel maar ook op het vlak van (vrije) tijdsbesteding.  Als vrouwen er willen op vooruit gaan, moeten ze hun dochters en zonen tonen dat gelijkheid begint in het gezin. Pas als beide partners, ongeacht of ze man of vrouw zijn, een zelfde graad van betrokkenheid kunnen opbrengen thuis, zal het bedrijfsleven en de politiek ook volgen.  En dat mannen niet zo goed kunnen koken of naaien of strijken is flauwekul.  Top chefs en couturiers zijn ook meestal mannen.  Dus dames, leer jullie zonen ook koken en jullie dochters ook een schroevendraaier hanteren en druk ze allebei op het hart dat onafhankelijkheid, financieel en anders aan te bevelen is.

De lezersbrief

Ik weet niet hoe lang ik dit vol zal houden maar we zien wel.  Toen ik 11 jaar geleden, na 25 jaar bij hetzelfde bedrijf na een overname ontslagen werd, begon ik tijdens de periode dat ik op zoek was naar een job elke dag de krant te lezen.  Niet dat ik dat daarvoor nooit deed.  Maar bij gebrek aan tijd las ik meestal enkel wat me interessant of goed geschreven leek.  Maar in die periode had ik dus tijd zat, al spendeerde ik wel veel tijd aan mijn zoektocht naar een gepaste job en ging ik ook 3 keer per week naar de fitness.  Het overkwam me dan ook regelmatig dat ik me ergerde aan een editoriaal of de mening van deze of gene al dan niet bekende persoon of politicus.  Let wel : ik stoor me niet aan die mensen maar wel aan het feit dat ze soms zeer ongenuanceerde maar soms ook ongefundeerde uitlatingen doen die op het eerste zicht een grond van waarheid hebben maar, in mijn ogen althans, populistisch of zelfs desinformatie zijn.  Mijn lezersbrieven werden, tot mijn aanvankelijke verbazing,vaak gepubliceerd.  Meestal zijn mijn brieven het gevolg van een zekere verontwaardiging, maar ik neem wel altijd de nodige tijd om na te denken over hoe ik mijn tegengestelde mening goed kan formuleren.  Ik erger mij ook  soms aan het opportunisme van de media en de hoeveelheid non-nieuws die we over ons heen krijgen zoals in de tv journaals steeds weer 'de man in de straat' die zogenaamd de mening van de doorsnee man of vrouw vertolkt. Vorige week was het ook weer raak : een bekende politicus beweerde dat de Vlaming meer empathie heeft met dieren dan met migranten.  Die stelling staafde hij met het feit dat er geen levende visjes meer mogen gedronken worden in Greaardsbergen maar dat Zwarte Piet wel mag blijven, kwestie van de ene traditie met de andere te vergelijken.  Een redenering die rammelt.  Net zoals: ik kan in m'n pyjama, m'n pyjama kan in m'n valies dus ik kan in m'n valies.  Ja, moest ik mezelf kunnen opvouwen tot het formaat van m'n opgevouwen pyjama zou dat kunnen ja.  Naast het artikel was er ook een editoriaal waarin de schrijfster stelde dat 'de migrant" niet bestaat maar het in één adem toch over 'de Vlaming' had.  Dan denk ik:  daar gaan we weer en kruip ik in mijn pen en dit was het resultaat.

 "Net zoals 'de migrant' niet bestaat, bestaat ook 'de Vlaming' niet.  En het probleem is eerder het gebrek aan empathie van veel mensen voor mekaars problemen dan alleen maar van Vlamingen tegenover migranten.  Als 55 plussers al geen crèche meer kunnen verdragen in 'hun' woonwijk ?  Onze hele samenleving is doortrokken van wij/zij : jongeren tegenover ouderen, werklozen tegenover werkenden, ambtenaren tegenover werknemers in de privésector en ga zo maar door.  Ook de politici en de media gaan daar in mee door het publiceren van statistieken waarin bepaalde bevolkingsgroepen tegenover mekaar geplaatst worden. We worden steeds meer een maatschappij van elk zijn eigen hokje en dat is onvoorstelbaar in een tijd dat alle mogelijkheden er zijn om een ruime kijk te hebben op de wereld.  Leer een andere taal, lees een boek en vooral praat met je buren, thuis, op de trein of op een terrasje en leer je kinderen en kleinkinderen open staan voor alles rond hen en verder te kijken dan hun neus lang is."

En omdat het wel vaker gebeurt dat mijn visie op de dingen afwijkt van wat ik gepubliceerd zie en ik niet elke dag een lezersbrief kan schrijven, dacht ik dat ik dat dan hier wel kon.  Wie commentaar heeft, kan die hier ook kwijt.  Tot binnenkort.