De lezersbrief

Ik weet niet hoe lang ik dit vol zal houden maar we zien wel.  Toen ik 11 jaar geleden, na 25 jaar bij hetzelfde bedrijf na een overname ontslagen werd, begon ik tijdens de periode dat ik op zoek was naar een job elke dag de krant te lezen.  Niet dat ik dat daarvoor nooit deed.  Maar bij gebrek aan tijd las ik meestal enkel wat me interessant of goed geschreven leek.  Maar in die periode had ik dus tijd zat, al spendeerde ik wel veel tijd aan mijn zoektocht naar een gepaste job en ging ik ook 3 keer per week naar de fitness.  Het overkwam me dan ook regelmatig dat ik me ergerde aan een editoriaal of de mening van deze of gene al dan niet bekende persoon of politicus.  Let wel : ik stoor me niet aan die mensen maar wel aan het feit dat ze soms zeer ongenuanceerde maar soms ook ongefundeerde uitlatingen doen die op het eerste zicht een grond van waarheid hebben maar, in mijn ogen althans, populistisch of zelfs desinformatie zijn.  Mijn lezersbrieven werden, tot mijn aanvankelijke verbazing,vaak gepubliceerd.  Meestal zijn mijn brieven het gevolg van een zekere verontwaardiging, maar ik neem wel altijd de nodige tijd om na te denken over hoe ik mijn tegengestelde mening goed kan formuleren.  Ik erger mij ook  soms aan het opportunisme van de media en de hoeveelheid non-nieuws die we over ons heen krijgen zoals in de tv journaals steeds weer 'de man in de straat' die zogenaamd de mening van de doorsnee man of vrouw vertolkt. Vorige week was het ook weer raak : een bekende politicus beweerde dat de Vlaming meer empathie heeft met dieren dan met migranten.  Die stelling staafde hij met het feit dat er geen levende visjes meer mogen gedronken worden in Greaardsbergen maar dat Zwarte Piet wel mag blijven, kwestie van de ene traditie met de andere te vergelijken.  Een redenering die rammelt.  Net zoals: ik kan in m'n pyjama, m'n pyjama kan in m'n valies dus ik kan in m'n valies.  Ja, moest ik mezelf kunnen opvouwen tot het formaat van m'n opgevouwen pyjama zou dat kunnen ja.  Naast het artikel was er ook een editoriaal waarin de schrijfster stelde dat 'de migrant" niet bestaat maar het in één adem toch over 'de Vlaming' had.  Dan denk ik:  daar gaan we weer en kruip ik in mijn pen en dit was het resultaat.

 "Net zoals 'de migrant' niet bestaat, bestaat ook 'de Vlaming' niet.  En het probleem is eerder het gebrek aan empathie van veel mensen voor mekaars problemen dan alleen maar van Vlamingen tegenover migranten.  Als 55 plussers al geen crèche meer kunnen verdragen in 'hun' woonwijk ?  Onze hele samenleving is doortrokken van wij/zij : jongeren tegenover ouderen, werklozen tegenover werkenden, ambtenaren tegenover werknemers in de privésector en ga zo maar door.  Ook de politici en de media gaan daar in mee door het publiceren van statistieken waarin bepaalde bevolkingsgroepen tegenover mekaar geplaatst worden. We worden steeds meer een maatschappij van elk zijn eigen hokje en dat is onvoorstelbaar in een tijd dat alle mogelijkheden er zijn om een ruime kijk te hebben op de wereld.  Leer een andere taal, lees een boek en vooral praat met je buren, thuis, op de trein of op een terrasje en leer je kinderen en kleinkinderen open staan voor alles rond hen en verder te kijken dan hun neus lang is."

En omdat het wel vaker gebeurt dat mijn visie op de dingen afwijkt van wat ik gepubliceerd zie en ik niet elke dag een lezersbrief kan schrijven, dacht ik dat ik dat dan hier wel kon.  Wie commentaar heeft, kan die hier ook kwijt.  Tot binnenkort.