Brugpensioen en meer

Een regeling op z'n Belgisch: een uitkering krijgen als werkloze, geen werk moeten zoeken en toch nog pensioenrechten opbouwen.  Dat lijkt me toch niet helemaal eerlijk tegenover werknemers die tot hun 65 aan de slag blijven.  Zelf ken ik personen die vanaf hun 52 (wel met een loopbaan van meer dan 30 jaar) na een collectief ontslag nu al 12 jaar op brugpensioen zijn en geen nieuwe job gezocht hebben.  Ikzelf was bij datzelfde collectief ontslag 46 (met 25 jaar dienst) en heb in die 12 jaar 5 nieuwe jobs gevonden.  De laatste keer dat ik werkzoekend was, is 3 jaar geleden toen ik ook al 55 was.  In die 12 jaar heb ik gedurende 4 maanden een uitkering gekregen als werkloze.  In mijn huidige job zal ik wellicht tot m'n 65 moeten werken als mijn gezondheid het toelaat.  Ik vind dat helemaal niet erg maar het lijkt me toch niet logisch dat ik dan met m'n 44 jaar effectief gewerkte loopbaan maar evenveel pensioen krijg als mijn ex-collega's die niet alleen 12 jaar minder bijgedragen hebben maar ook nog eens 13 jaar een werkloosheidsuitkering gekregen hebben.  De vakbonden zijn er duidelijk voor de werkende mens ! Ik ken ook leeftijdsgenoten die zich vorig jaar in overleg met de werkgever hebben 'laten' ontslaan .  Leuk voor hen dat dat kan en dat de werkgever hen zelfs nog een toeslag wil betalen, maar moet de maatschappij dit sponsoren als het gaat om nog gezonde mensen die geen zwaar beroep hebben en nog perfect in staat zijn om hun job te doen ?  Is vervroegd pensioen dan niet meer aangewezen ? Misschien moet er in de toekomst toch nog een keer goed nagedacht worden over dit systeem.  Persoonlijk vind ik anders wel dat het belachelijk is om 60 plussers te verplichten om te solliciteren.  Je moet van een andere planeet zijn om te denken dat die mensen nog een job zullen vinden.  In uitzonderlijke gevallen zal dat lukken maar voor de doorsnee is het onbegonnen werk en al helemaal in de huidige conjunctuur. 

In dezelfde lijn maar al even onlogisch vind ik de vergoeding die werkloze mantelzorgers ontvangen.  Ik ben niet tegen een vergoeding voor die mensen.  Ik vind alleen dat er een tegemoetkoming moet zijn voor de persoon die de hulp nodig heeft.  Die vergoeding kan dan naar een mantelzorger gaan of om extra verpleegkosten, opvang of ziekenhuiskosten  e.d. mee te betalen.  Het is waar dat een verblijf van een persoon met een beperking of een langdurige ernstige ziekte in een instelling meer kost aan de maatschappij dan wanneer diezelfde persoon thuis kan verzorgd worden (als die mogelijkheid een optie is).  Ouders van een ernstig ziek kind moeten de mogelijkheid hebben om zelf voor hun kind te zorgen en waarom niet via hetzelfde systeem als iemand die wel een job heeft  ?   Misschien zie ik het weer te simpel maar voor mij is iemand die z'n loopbaan even onderbreekt om voor een ziek gezins- of familielid te zorgen, of hij/zij nu een job heeft of werkloos is, gelijk voor de wet. 

Ik begin me trouwens af te vragen hoe het mogelijk is dat elke eerder met veel poeha aangekondigde besparing nu weer teruggeschroefd wordt.   Je zou het idee krijgen dat ze er in Brussel gewoon met de pet naar gooien en zien waar die landt.  Benieuwd wat het volgende is dat voor de bijl gaat.