Staken of niet ?

Neen, ik staak niet mee.  Ik heb ook niet gestaakt bij de besparingen van de regering onder Jean-Luc Dehaene, (met de toenmalige SP) met zijn 'Globaal Plan' en toen werd zelfs een loonstop ingevoerd.   Ik vind alleen dat je met staken meestal niet diegenen treft die je wil treffen.  De regeringsleden die de beslissingen nemen hebben niet echt last van stakingen.  De volgende verkiezingen zijn normaal gezien nog veraf.  Als je al zou overwegen om iets te doen dat de beleidsmakers zelf treft, dan ben je wellicht strafbaar.  Je kan hen bijvoorbeeld niet verhinderen om op het werk te geraken want dan word je gegarandeerd opgepakt.  Trouwens als ik zou staken, zou ik zelf de enige zijn die daar last van heeft want het werk dat ik die dag niet doe, verdwijnt niet.  Niet dat ik geen begrip heb voor mensen die wel staken.  Ik vind wel dat ze mensen die willen werken niet mogen verhinderen om te werken.  Het is natuurlijk niet leuk als je moet inleveren op je verworvenheden maar objectief gezien wordt de basis van onze sociale zekerheid echter niet aangetast,  wat de vakbonden ook mogen beweren.  Werklozen blijven een uitkering krijgen en die uitkering wordt nu zelfs niet of nauwelijks beperkt in tijd.  Als je na pakweg 3 jaar nog geen job hebt gevonden, heeft de VDAB haar werk niet goed gedaan denk ik.  Het onderwijs blijft m.i. betaalbaar in vergelijking met veel andere landen, en onze gezondheidszorg blijft ook nog van goede kwaliteit en meestal betaalbaar.  Alles kan natuurlijk altijd beter en sommige keuzes die deze regering maakt, zouden zeker niet de mijne zijn, maar de 'verworvenheden' waaraan getornd wordt zijn er van de laatste 20 jaar.   Ik weet nog dat schoolabonnementen een stuk duurder waren voor de buzzy pass ingevoerd werd.  Plots hadden mijn kinderen een abonnement waarmee ze het hele jaar door op alle diensten van De Lijn konden voor een prijs die lager was dan hun abonnement van punt A naar punt B het jaar ervoor.  Kinderopvang was niet aftrekbaar van de belasting en er was nog geen decumul voor de inkomensbelasting.  Ouderschapsverlof, tijdskrediet en loopbaanonderbreking waren onbestaande.  Niet dat ik pleit voor een terugkeer naar die tijd, maar geen van die verworvenheden worden afgevoerd, er wordt alleen wat aan gesleuteld.  De verhoging van de pensioenleeftijd is ook al niet dramatisch.  Men doet nu alsof iedereen tot zijn 67e zal moeten werken, maar de officiële pensioenleeftijd is op dit moment ook 65 jaar terwijl amper ongeveer 41 % van 55-64 jarigen nog aan het werk is.  Ik vind het dus eigenlijk een beetje om te lachen dat de pensioenleeftijd verhoogd wordt terwijl men er nu nog niet eens in slaagt om werknemers tot hun 65e aan het werk te houden.  Het valt ook op dat het veelal ambtenaren of mensen die semi voor de overheid werken zijn die staken.  De post, NMBS en De Lijn kan je moeilijk privé bedrijven noemen.  Het zijn die mensen die het meeste te verliezen hebben.  Wie voor een privé bedrijf werkt, beseft dat de broodjes niet uit de lucht vallen.  Ik vind wel dat de overheid meer zou moeten besparen op zichzelf.  Er kan nog veel bespaard worden op zaken waar de burger op zich geen last van heeft.  Om er maar een paar te noemen: het personeelsbestand van de nieuwe Senaat en dubbele veel te hoge pensioenen of opstappremies voor voormalige politici zoals Herman Van Rompuy.  Onze beleidsmakers hebben nog niet door dat ze daar ook het voorbeeld moeten geven om geloofwaardig te zijn.  Een vermogenswinstbelasting lijkt me een idee maar niet om het huis of de spaarcentjes die je erft van je ouders nog extra te belasten want daar is al veel belasting op betaald.  Het ziet er op dit ogenblik niet naar uit dat politici en vakbonden snel tot een akkoord zullen komen en dat is geen goede zaak.  Die lastenverlaging die zo broodnodig is, laat ook nog op zich wachten.  Ondertussen werk ik, en de meeste brave burgers onder ons verder.

Arme vrouwen

Laatst was er op de radio een discussie over een campagne in Frankrijk die seksisme wil bestrijden.  Er werd ook verwezen naar een youtube filmpje dat een wandeling van 10 uur in New York van een jonge vrouw in 2 minuten samenvat.  De vrouw is absoluut niet uitdagend gekleed maar wordt toch continu aangesproken en nageroepen. Zijn dat dan allemaal slecht opgevoede mannen vraag ik mij af of is het vooral een vorm van zich manifesteren, of erger nog, denken ze dat ze vrouwen daar plezier mee doen ?  Als je er goed over nadenkt, schetsen de media toch vaak een nogal eenzijdig beeld van 'de vrouw'.  Vrouwen hechten veel belang aan hun uiterlijk, zijn emotioneler en niet technisch aangelegd. Mijn uiterlijk, ja, ik geef toe dat ik er graag verzorgd uitzie. Ik let op m'n gewicht maar dat is niet enkel voor het uitzicht maar ook om gezondheidsredenen. Daarom ben ik 18 jaar geleden ook ook definitief gestopt met roken.  Plastische chirurgie is iets wat ik echt niet zou overwegen.  Je wordt als vrouw wel voortdurend op je uiterlijk beoordeeld, helaas ook vaak door andere vrouwen.  Emotioneler of niet technisch onderlegd : niet echt op mij van toepassing denk ik en je hebt net zo goed emotionele en onhandige mannen als vrouwen.  Vaak vind ik ook dat vrouwen zelf hun evenwaardige status ondergraven.  Sommige vrouwen, en helaas niet alleen in de media maar ook op de werkvloer, maken gebruik van hun uiterlijk om vooruit te komen.  Sommigen gedragen zich als het spreekwoordelijke 'domme blondje' om mannen te charmeren.  Hoe kan je dan als vrouw nog verwachten ernstig genomen te worden ?  Niet dus ! Het is helaas zo dat die vrouwen het ook verbrodden voor diegenen onder ons die naar gelijkwaardigheid tussen de seksen streven. 

Naar aanleiding van de vrouwendag werd vandaag in de media geponeerd dat vrouwen meer dan mannen zullen getroffen worden door een aantal maatregelen van de nieuwe regering.  Zo zou 80 % van de eenoudergezinnen bestaan uit een vrouw en kinderen. Dan denk ik : daar gaan we weer.  Hoe komt dat ? Hebben die kinderen dan geen vader ? Toch wel, maar na een echtscheiding wonen de kinderen vaak officieel meestal bij de moeder, ook bij co-ouderschap.  Wil dat zeggen dat de vaders er financieel beter vanaf komen ?  Dat kan in sommige gevallen zo zijn, maar lang niet altijd.  Zo maak je van 'de vrouw' weer een slachtoffer, iets waar ik als geëmancipeerde vrouw niet mee kan lachen.  Maak vrouwen weerbaarder, zorg dat ze niet afhankelijk zijn van het loon van een partner denk ik dan.  

Het wordt helaas nog altijd als 'normaal'  beschouwd dat vrouwen meer dan mannen instaan voor de zorg in het gezin.  Maar geven vrouwen die naar eigen zeggen 'noodgedwongen' deeltijds werken om voor de kinderen te zorgen niet zelf een verkeerd signaal ?  Een gezin waar beide partners evenveel huiselijke taken op zich nemen en ook beiden instaan voor het gezinsinkomen is toch een veel betere optie.  Als één van beide partners er dan echt zelf voor kiest om deeltijds te werken en een stuk inkomen in te leveren, moet hij/zij daar de (financiële) gevolgen bijnemen.  Het zou ook niet netjes zijn om vrouwen of mannen die lange tijd niet of deeltijds gewerkt hebben evenveel pensioen te geven als diegenen die er een voltijdse loopbaan hebben opzitten.  Tweeverdieners dragen trouwens ook de consequenties van hun keuze, financieel maar ook op het vlak van (vrije) tijdsbesteding.  Als vrouwen er willen op vooruit gaan, moeten ze hun dochters en zonen tonen dat gelijkheid begint in het gezin. Pas als beide partners, ongeacht of ze man of vrouw zijn, een zelfde graad van betrokkenheid kunnen opbrengen thuis, zal het bedrijfsleven en de politiek ook volgen.  En dat mannen niet zo goed kunnen koken of naaien of strijken is flauwekul.  Top chefs en couturiers zijn ook meestal mannen.  Dus dames, leer jullie zonen ook koken en jullie dochters ook een schroevendraaier hanteren en druk ze allebei op het hart dat onafhankelijkheid, financieel en anders aan te bevelen is.

De lezersbrief

Ik weet niet hoe lang ik dit vol zal houden maar we zien wel.  Toen ik 11 jaar geleden, na 25 jaar bij hetzelfde bedrijf na een overname ontslagen werd, begon ik tijdens de periode dat ik op zoek was naar een job elke dag de krant te lezen.  Niet dat ik dat daarvoor nooit deed.  Maar bij gebrek aan tijd las ik meestal enkel wat me interessant of goed geschreven leek.  Maar in die periode had ik dus tijd zat, al spendeerde ik wel veel tijd aan mijn zoektocht naar een gepaste job en ging ik ook 3 keer per week naar de fitness.  Het overkwam me dan ook regelmatig dat ik me ergerde aan een editoriaal of de mening van deze of gene al dan niet bekende persoon of politicus.  Let wel : ik stoor me niet aan die mensen maar wel aan het feit dat ze soms zeer ongenuanceerde maar soms ook ongefundeerde uitlatingen doen die op het eerste zicht een grond van waarheid hebben maar, in mijn ogen althans, populistisch of zelfs desinformatie zijn.  Mijn lezersbrieven werden, tot mijn aanvankelijke verbazing,vaak gepubliceerd.  Meestal zijn mijn brieven het gevolg van een zekere verontwaardiging, maar ik neem wel altijd de nodige tijd om na te denken over hoe ik mijn tegengestelde mening goed kan formuleren.  Ik erger mij ook  soms aan het opportunisme van de media en de hoeveelheid non-nieuws die we over ons heen krijgen zoals in de tv journaals steeds weer 'de man in de straat' die zogenaamd de mening van de doorsnee man of vrouw vertolkt. Vorige week was het ook weer raak : een bekende politicus beweerde dat de Vlaming meer empathie heeft met dieren dan met migranten.  Die stelling staafde hij met het feit dat er geen levende visjes meer mogen gedronken worden in Greaardsbergen maar dat Zwarte Piet wel mag blijven, kwestie van de ene traditie met de andere te vergelijken.  Een redenering die rammelt.  Net zoals: ik kan in m'n pyjama, m'n pyjama kan in m'n valies dus ik kan in m'n valies.  Ja, moest ik mezelf kunnen opvouwen tot het formaat van m'n opgevouwen pyjama zou dat kunnen ja.  Naast het artikel was er ook een editoriaal waarin de schrijfster stelde dat 'de migrant" niet bestaat maar het in één adem toch over 'de Vlaming' had.  Dan denk ik:  daar gaan we weer en kruip ik in mijn pen en dit was het resultaat.

 "Net zoals 'de migrant' niet bestaat, bestaat ook 'de Vlaming' niet.  En het probleem is eerder het gebrek aan empathie van veel mensen voor mekaars problemen dan alleen maar van Vlamingen tegenover migranten.  Als 55 plussers al geen crèche meer kunnen verdragen in 'hun' woonwijk ?  Onze hele samenleving is doortrokken van wij/zij : jongeren tegenover ouderen, werklozen tegenover werkenden, ambtenaren tegenover werknemers in de privésector en ga zo maar door.  Ook de politici en de media gaan daar in mee door het publiceren van statistieken waarin bepaalde bevolkingsgroepen tegenover mekaar geplaatst worden. We worden steeds meer een maatschappij van elk zijn eigen hokje en dat is onvoorstelbaar in een tijd dat alle mogelijkheden er zijn om een ruime kijk te hebben op de wereld.  Leer een andere taal, lees een boek en vooral praat met je buren, thuis, op de trein of op een terrasje en leer je kinderen en kleinkinderen open staan voor alles rond hen en verder te kijken dan hun neus lang is."

En omdat het wel vaker gebeurt dat mijn visie op de dingen afwijkt van wat ik gepubliceerd zie en ik niet elke dag een lezersbrief kan schrijven, dacht ik dat ik dat dan hier wel kon.  Wie commentaar heeft, kan die hier ook kwijt.  Tot binnenkort.